Opera Zuid

Ambassadeur voorkomt kapitaalstroom uit vaderland

Door: Mark Duijnstee

In de operette ‘Die lustige Witwe’ van Franz Lehár doet de ambassadeur van Pontevedro in Parijs zijn uiterste best om de miljoenenerfenis van de weduwe Hanna in zijn vaderland te houden. Daarvoor moet zij haar landgenoot de playboy graaf Danillo trouwen, wat natuurlijk niet zonder slag of stoot gaat. De inzet van de ambassadeur zou een voorbeeld moeten zijn geweest voor onze demissionair minister van financiën.

‘Die lustige Witwe’ is een operette met adembenemende muziek, waarin de luisteraar geen tijd krijgt om te rusten tussen de walsen, polka’s, marsen, cancans, chansons, schlagers, mazurka´s, galoppen en polonaises. Het is een voortdurende dansorgie, die de bezoeker op weg naar huis nog nazingt. Lehárs instrumentatie is bijzonder voor de operettes van toen met een vol symfonieorkest, inclusief uitgebreid slagwerk, harp, tuba, gitaar en tamboerijn.

Opera Zuid toert met ‘Die lustige Witwe’ door Nederland. Het is een genoegen te horen, dat er een hele generatie goede, jonge, Nederlandse zangers aankomt, zoals ook onlangs in de RAI ´Zauberflöte´ weer eens te horen was. Francis van Broekhuizen is bij OZ een prachtige, boerse Hanna, met veelbelovend materiaal, ook al verdient haar hoogte nog wat aandacht. Willem de Vries speelt een geloofwaardige Danillo en met name zijn kopstem klinkt erg fraai. Zijn borstregister zal ongetwijfeld nog meer kern krijgen in de toekomst. Jeroen de Vaal als Rosillon heeft nog weinig bühne-ervaring, maar compenseert dit ruimschoots met een mooie, slanke tenor, die prachtig klinkt in de moeilijke duetten met Valencienne. Tjalling Wijnstra viel in voor de verhinderde dirigent Jan Stulen. De tempi waren erg strak en de opmaten traag, waardoor de muziek af en toe aan vaart verloor.

We hadden zo van deze zangers kunnen genieten, maar tussen ons en de muziek stond opnieuw regisseur Stephan Mettin. Deze Duitse professor had door mevrouw Van Kralingen, na het ‘Don Giovanni’ debacle van het vorige OZ seizoen, stevig op de vingers getikt moeten worden. Maar niets is minder waar. In de eerste akte houden we ons hart vast, want weer hanteert hij de schaar: ‘Lippen schweigen’ en het mannen mars-septet worden naar voren gehaald en het prachtige Valencienne - Rosillon duet weggeknipt. De dialogen zijn daarna belangrijker dan de muziek, waardoor de uiteindelijke uitspatting van het dansfeest niet tot een hoogtepunt komt. OZ draagt de operette niet uit boven de onterecht slechte naam die zij heeft. Het wordt knullig, koddig en lollig. Wat we in deze productie missen is de evidente manifestatie van de tijdsgeest met zijn bespotting van de politiek en het burgerlijke huwelijk.

´Die lustige Witwe´ is de tweede productie van OZ in dit seizoen na ´Mavra´. Wie bij het gezelschap op het stompzinnige idee is gekomen om die Stravinsky opera als kindervoorstelling te presenteren, heeft het gezelschap moedwillig willen ruïneren. De opvoering had het effect van een bodybuildingdemonstratie in een bejaardensociëteit. We kijken vol belangstelling uit naar Dvořáks ‘Rusalka’, de volgende productie van OZ.