Diverse recensies

Bellini's 'Norma' met tegenwind aan het IJ

Door: Hans van Verseveld

 
Volgens de spreker van het stadsdeel Westerpark begonnen we vanmiddag aan de 15e editie van opera in de openlucht in de Westerparkbuurt. Een mooie traditie die het zeker verdient om in ere gehouden te worden, temeer daar andere stadsdelen het niet zo druk hebben met dit soort kunstuitingen. Warm was het en de zon brandde bij tijd en wijle ernstig op de onbeschutte delen van publiek én zangers. 'Norma' was de keus voor dit jaar en voor veel melomanen is dat een super aantrekkelijk werk, want het is een opera in de grote traditie van het Bel Canto met als exemplarisch voorbeeld Maria Callas die in de 50er jaren van de vorige eeuw de standaard heeft gezet voor de titelrol, die absoluut als de zwaarste van het repertoire geldt.
 
Wiebke Göetjes, die het initiatief heeft genomen voor deze 'Norma' moest de strijd aanbinden met een harde zuidwesten wind en met enkele illustere voorgangers in deze rol uit het recente verleden in Nederland zoals daar waren, Dame Joan Sutherland en Cristina Deutekom. Over het wanproduct van De Nederlandse Opera een paar jaar geleden met drie inadequate sopranen in een afgrijselijke productie van Guy Joosten spreek ik maar liever niet!! Het "Casta Diva" met coupure in het recitatief en met een forse stormwind precies in het gezicht, begon meteen goed en vooral zuiver en iedereen die iets afweet van deze aria, weet dat op toon blijven met zo weinig hulp van het orkest, omdat Bellini's orkestratie hier werkelijk minimaal is, een grote verdienste is. In de coloraturen van de cabaletta hoorde je duidelijk de wijze lessen van Cristina Deutekom, die Wiebke jaren lang genoten heeft. In de verdere duetten en ensembles weerde Wiebke zich kranig en de omstandigheden in de openlucht en het feit dat het een hondsmoeilijke partij is, moeten we niet uit het oog verliezen.
 
Naast Wiebke Göetjes stond een werkelijk prachtige Adalgisa van Rebecca Fromherz. Ook in deze rol was een coupure aangebracht, hetgeen jammer was, aangezien het juist haar enige solo fragment betrof en eerlijk is eerlijk, deze Rebecca Fromherz had alle kwaliteiten in huis voor een grandioze Adalgisa. Ook deze partij heeft veel hoge noten en die stonden allemaal als een huis. In de ensembles, maar vooral in de twee grote duetten met Norma klonk ze werkelijk meesterlijk zonder dat ze moest forceren hetgeen bij andere Adalgisa's die vaak door mezzosopranen worden gezongen soms het geval is.

Pollione, de tenorrol in deze opera werd in Nederland met veel succes gezongen door de helaas zo jong gestorven Adriaan van Limpt. Op de vele CD opnamen van het werk is eigenlijk maar één tenor die de rol werkelijk grandioos zong en dat was Franco Corelli. Alle andere opnamen moeten het doen met redelijke tot slechte tenoren. Henk Vonk stond niet op het affiche, want daar stond Frank van Aken, die ik na z'n Tannhäuser in Bayreuth en z'n Calaf in Keulen best had willen horen als Pollione, maar goed die zijn we wel kwijt in Nederland. Henk Vonk moest dus opboksen tegen twee grootheden uit het verleden en dat viel niet mee. Z'n eerste aria begon een beetje wankel en ik vreesde even het ergste, maar ziedaar in de caballeta met wat meer steun van het orkest revancheerde hij zich mooi en kreeg dus terecht een warm applaus voor de prestatie. Ook hij hield zich staande in de ensembles en duetten.
 
Ruben Gerson is zondermeer een groot talent en van de wat karakterloze rol van Oroveso maakte hij werkelijk een creatie, waarbij hij in beide aria's steeds werd ondersteund door het Westerpark Opera Projectkoor, dat wel erg z'n best deed, maar nogal eens in goede bedoelingen bleef steken. Vooral in de kleine replieken haperde het hier en daar fors. In het grote "Guerra" koor in de tweede akte ging het veel beter en kregen ze terecht applaus. Van Ruben Gerson hoop ik meer te horen, want deze jonge bas heeft de potentie om een groot zanger te worden! Flavio (tenor) en Clotilde (sopraan) werden hier aan de IJ-oever gezongen door de sopraan Anke van der Kooij, die de noten van de verhinderde tenor ook op haar conto mocht bijschrijven en dat deed ze werkelijk met verve. Leuk voor deze jonge sopraan, want daardoor had ze iets meer te doen dan alleen die Clotilde partij.
 
Het Symphonie Orkest Con Brio Orkest onder leiding van dirigent Peter Biloen blijkt onder alle omstandigheden, ook bij windkracht "veel" overeind te blijven in tegenstelling tot de muziekstandaards die regelmatig onderuit gingen. Die muzikanten kunnen echt alles spelen en ik moet zeggen, dat ze als begeleidingsorkest echt in een zeer grote behoefte voorzien en dat op een zeer aantrekkelijk niveau.
 
Een heerlijke middag buiten in de zon aan de rand van de stad. Gratis en voor niks een mooie opera. Een aandachtig, soms muisstil en dankbaar publiek. Zet voort, deze traditie, maar volgende keer als het Nederlands elftal de avond daarvoor verliest graag een andere kleur knijpertjes aan de partituren, want dat oranje deed wel een beetje zeer!!!