De Nederlandse Opera
Don Giovanni als bedhopper
Door: Mark Duijnstee
Voor de Italiaanse Da Ponte trilogie van Mozart heeft De Nederlandse Opera het regieteam Jossi Wieler en Sergio Morabito aangetrokken, dat ook de veelgeprezen, ironische ‘Ariadne auf Naxos’ voor de Salzburger Festspiele van 2001 heeft geregisseerd. Het decor van deze ‘Don Giovanni’ voorstelling bestaat uit een tiental bedden, waarop de personages urenlang slapen. Deze statische enscenering was uiteindelijk ook voor het publiek slaapverwekkend, omdat het - ondanks een paar leuke vondsten en trucjes - de spanning en vaart miste.
In ‘Don Giovanni’ heeft Mozart de virtuositeit geminimaliseerd in vergelijking met zijn eerdere werken. Het werk vereist volle en expressieve stemmen, die de beschikking hebben over een groot bereik en flexibiliteit. In deze voorstelling maakte de Griekse Myrtò Papatanasiu haar debuut bij DNO als Donna Anna. Zij heeft soms een scherpe en ijle klank zonder solide coloratuurtechniek, maar zij zong de aria ‘Non mi dir’ betoverend mooi. Zij wordt in een nachtmerrie verkracht middels slechts het vasthouden van haar hand door de bedhoppende Don Giovanni van Pietro Spagnoli. Zijn bariton is slank en zonder kleurrijk pallet en zijn stemvoering niet gul en hij kon na afloop daarom rekenen op een gereserveerd applaus. De playboy’s ex Elvira is Charlotte Margiorno. Zij is het voorbeeld van wat Wagners Sieglinde kan aanrichten aan een stem: Er is inmiddels een forse breuk tussen het borst- en middenregister en de kopstem is scherp. Met weemoed denken wij terug aan haar Elvira van 15 jaar geleden. Marcel Reijans is de sullige Don Ottavio ontgroeit. Zijn stem leent zich inmiddels beter voor karakterrollen en het Franse repertoire, zoals Hoffmann. De genoegen van de avond kwam echter met het DNO debuut van de Nederlandse Cora Burggraaf als Zerlina. Haar sopraan met een prachtige, eerlijke en open geluid pakt je in en zij heeft de charme, die ooit Lucia Popp had. Haar overgang van onschuldige maagd naar volwassen vrouw is volmaakt.
Dirigent Ingo Metzmacher, die vorige seizoen zijn transfer maakte van de Hamburgische Staatsoper naar DNO, kon het publiek geen deelgenoot maken van opwindend muziektheater. Zijn non-vibrato spel en langzame tempi, waarbij de zangers af en toe in ademnood kwamen, brachten weinig beweging in het geheel.
‘Don Giovanni’ is de centrale opera van de Da Ponte trilogie. De
andere twee zijn ‘Le Nozze di Figaro’ en ‘Cosi fan tutte’ en het drieluik werd
door DNO dit weekeinde in een onverklaarbare, chronologisch omgekeerde volgorde
opgevoerd. Bij deze ‘Don Giovanni’ stond het publiek voor een teleurstellend
dilemma: moest het zijn ogen stevig dichtknijpen of zijn oren toestoppen? Deze
frustratie werd na afloop afgereageerd met een fors boegeroep richting
regisseurs en dirigent.