Buitenlandse recensies
‘Un Ballo in
Maschera’ met Eva-Maria Westbroek in Düsseldorf een muzikaal feest
Door: Mark Duijnstee
|
Deutsche |
|
|
© Frank
Heller
De herneming van ‘Un Ballo in Maschera’ door de Deutschen Oper am Rhein in Düsseldorf is met name muzikaal een groot feest vanwege een talentvolle dirigent, een uitstekende tenor en de bijdrage van de Nederlandse sopraan Eva-Maria Westbroek.
De
opera ‘Un Ballo in Maschera’ schreef Giuseppe Verdi (1813 - 1901) in eerste
instantie voor Napels, maar de componist trok het werk in verband met de
veeleisende censuur in. Voor de wereldpremière van Rome in 1859 moest hij echter
nog steeds concessies doen aan het onderwerp koningsmoord, dat door de censoren
van het toneel werd geweerd. De originele, “Zweedse” versie van de opera gaat
over koning Gustaaf III, die door zijn beste vriend, de echtgenoot van zijn
minnares, wordt vermoord. Deze Zweedse versie wordt door de Deutschen Oper am
Rhein (DOR) gebracht in een herneming van de productie uit 2006. De enscenering
van de Noorse regisseur Stein Winge is helaas nietszeggend, niet
vindingrijk en niet eens traditioneel. Het is geen psychologisch of politiek
drama en Winge schetst de personages matig. Hij kan er niet veel van maken, maar
het stoort in elk geval de muziek niet.
Hoe
anders is het gelukkig bij de musici, die samen een muzikaal feest maken. En hoe
anders dan in superlatieven kan men zich uitlaten over de Nederlandse sopraan
Eva-Maria Westbroek. Eerder dit jaar in Frankfurt bevond zij zich in ‘Un
Ballo in Maschera’ nog in een zwakke enscenering met een middelmatige bezetting,
maar in Düsseldorf weet zij zich omringd door goede zangers en groeit zij zelf
nog meer. Nog meer speelt zij met de dynamiek en de fraaie kleurnuancen van haar
moeilijke rol. Nog meer is in iedere noot, woord, uithaal en stembuiging van
Eva-Maria Westbroek Amelia's hartstocht te voelen. De Italiaanse tenor Mario
Malagnini zingt de stevige partij van Gustavo slank en beheerst. Zijn
borstregister klinkt als die van Giuseppe di Stefano en het
passagio
naar het kopregister coupeert hij zelfs beter. De Russische bariton Boris
Statsenko is ensemblelid van DOR en heeft een stevige, robuuste bariton voor
de rol van Renato, ook al is zijn hoogte wat woest. Ook zijn landgenote
Ekaterina Morozova is ensemblelid van de DOR en zingt er met succes grote
rollen sinds 2004. Zij heeft een fraaie, lyrische sopraan en goede coloraturen.
Als Oscar is zij helaas niet goed gecast: Zij is geen soubrette en haar stem is
te breed in de hoogte voor de page. DOR zou haar beter bezetten in ‘La Traviata’.
De Bulgaarse Mariana Pentcheva zingt Ulrica in de traditie, zoals
tegenwoordig alleen nog maar de Oostblokdames in de donkere afgrond kunnen
zingen. De talentvolle dirigent Michael Güttler
laat het uitstekende Düsseldorfer Symphoniker knallen en weet ook in de lyrische
passages goed te ondersteunen.
Dankbaar en
uitgelaten reageerde het publiek op het grote, muzikale feest. Vreemd was het
wel dat Eva-Maria Westbroek als ster van de avond niet als laatste applaus mocht
nemen.